"Druga dekada lat osiemdziesiątych XX wieku była niewątpliwie jedynym chyba w Polsce czasem dominacji plastyki na tle innych dziedzin sztuki.
Wystawa Arsenał 88 pt." Każdemu czasowi jego sztuka" otwatra w lipcu 1988r. eksplodowała prawdziwą różnorodnością formy i treści, była niezależną manifestacją naturalnych ambicji i aspiracji twórców młodego pokolenia. Była poszukiwaniem własnych obszarów, bez dominacji i zawłaszczeń. Była ich (artystów) własnym skrawkiem wolnej myśli i woli.

Relacje z Arsenału 88 obiegła świat od nowej Zelandii poprzez Afrykę, Europę i USA i inne dziwne zakątki świata była bardziej zaskoczeniem, że Polacy „coś takiego" zrobili niż próbą wartościowania zjawiska. W kraju zaś wywołała burzę polemik, oszczerstw przekłamań i półprawd.
Powiew wolności z całą brutalnością pokazał brak struktur, ludzi, i całej niezbędnej infrastruktury jak i w końcu „pomysłu" na polska sztukę współczesną nieobecną w europejskich czy światowych galeriach. Przez kolejne dekady do światowego obiegu kultury dynamicznie wkraczali Rosjanie, Koreańczycy Chińczycy. Przez ostatnie 20 lat nie wnosimy nic znaczącego do sztuki europejskiej czy światowej, zamykając się w kręgu rodzimej siermiężności własnych kompleksów i środowiskowych uprzedzeń. Sztuką nie zawiadują już komisarze wyparci przez kuratorów z całym podtekstem tego terminu i cokolwiek to może znaczyć.

 Myślałem, że trafiam do wolnego świata, gdzie wolno wszystko, bo tam jest demokracja. Ale to się okazało g…prawdą. Tam policja nie pozwoli człowiekowi pokazać sztuki na chodniku, bo za to można iść do pierdla- wspomina okres, gdy jak znany dziś w świecie grafficiarz Bunksy malował obrazy na murach. Ale dalej prowokował artystycznie. Na jeden z wernisaży w niemieckiej galerii przygotował z żoną ulotki z ich manifestem malarskim oraz białe płótno z napisem: „To nie sztuka, to mafia!”. Jeszcze z błędem pisarskim, bo słabo znali niemiecki. Gdy on w tłumie gości rozwinął baner, ona z balkonu rzucała ulotki. Ochrona natychmiast ich wyrzuciła. Na innym otwartym spotkaniu z dziennikarzami, gdy padło pytanie:” Kto chce coś powiedzieć o sztuce?”, Magdalena Żegalska zaczęła czytać ich manifest. Zabrano jej mikrofon.
- W wolnym świecie okazało się, że o sztuce można mówić tylko to, co jest akceptowane, co inni spodziewają się usłyszeć- wspomina Leszek Żegalski- Dopiero na Zachodzie poznałem, co to jest cenzura. W Polsce za komuny tylko jeden obraz zdjęto mi z wystawy, i to dopiero dwa dni po otwarciu, „Opus Dei”, przedstawiający Chrystusa na ubikacji. W Niemczech telewizja odmówiła emisji filmu o Tercecie Nadętym, bo był zbyt obsceniczny. Cenzura zaczynała się już od portiera w instytucji, pytającego, do kogo się idzie, czy było się umówionym, na którą godzinę. Dla mnie to wtedy był szok. W 1989 roku w jednym z muzeów w Kolonii powiesił własny obraz obok obrazów francuskiego kubisty Georges’a Braque’a. Żona malarza i jego siostra obserwowały strażników, żeby nikt nie zauważył akcji. Zrobili potem kilka zdjęć i spokojnie wyszli. Znajomy z tego muzeum opowiadał im potem, że personel dopiero po kilku dniach zorientował się, że na sali wisi „obcy” obraz. Zdjęto go po cichu, żeby nie było skandalu, że muzeum jest słabo chronione. Ale obrazu autorowi nie zwrócili.